| Po | Wt | Śr | Cz | Pt | So | Nd |
01 |
02 |
03 |
04 |
05 |
06 |
|
07 |
08 |
09 |
10 |
11 |
12 |
13 |
14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
20 |
21 |
22 |
23 |
24 |
25 |
26 |
27 |
28 |
29 |
30 |
31 |
|||
Dyrektor oraz kierownik gospodarczy muszą pamiętać, by przy organizacji pomieszczeń pracy i nauki, zapewnić w nich odpowiednią wymianę powietrza. Jedną z możliwości jest zastosowanie właściwie dobranej i sprawnej wentylacji lub klimatyzacji. Podstawowym zadaniem wentylacji i klimatyzacji jest utrzymanie powietrza w pomieszczeniu w takim stanie, aby jego czystość, temperatura, wilgotność i ruch pozostawały w określonych granicach.
Pracownicy i uczniowie będą czuli się komfortowo, jeśli temperatura w pomieszczeniach osiągnie minimum 18–20°C, a maksymalnie 25°C, natomiast względna wilgotność powietrza wynosić będzie 40–60%. Optymalne prędkości ruchu powietrza wynoszą od 0,2 do 0,5 m/s w ciepłej porze roku i od 0,2 do 0,3 m/s w porze zimnej.
Wentylacja
Istnieją dwa rodzaje wentylacji: grawitacyjna (naturalna) i mechaniczna (wymuszona). Wentylację mechaniczną lub grawitacyjną należy zapewnić w pracowniach szkolnych, w pomieszczeniach bez otwieranych okien, a także w innych pomieszczeniach, w których ze względów zdrowotnych, technologicznych lub bezpieczeństwa, konieczne jest zapewnienie wymiany powietrza.
Wentylacja grawitacyjna polega na wymianie powietrza w pomieszczeniu wskutek oddziaływania na budynek czynników atmosferycznych bez konieczności stosowania urządzeń mechanicznych. Wentylacja naturalna zależy przede wszystkim od warunków atmosferycznych panujących w danym dniu, gdyż opiera się ona na wietrzeniu pomieszczeń dzięki różnicy temperatury, a więc i gęstości powietrza wewnątrz oraz na zewnątrz budynku, jak również dzięki działaniu wiatru. Przy tym sposobie wentylacji powietrze dostaje się do budynku przez nieszczelności w oknach i drzwiach lub przez specjalne nawiewniki, natomiast wydostaje się przez kratki oraz kanały wentylacyjne. Wadami wentylacji grawitacyjnej jest niska skuteczność, jej zależność od warunków atmosferycznych i brak możliwości regulacji.
Wskazane mankamenty eliminuje wentylacja mechaniczna. Na wymianę powietrza nie mają wówczas wpływu warunki atmosferyczne, czyli jest ona bardziej niezawodna. Wymuszony przepływ powietrza w tego rodzaju wentylacji uzyskuje się dzięki zastosowaniu wentylatora. Wentylacja nie powinna powodować przeciągów, wyziębienia lub przegrzewania, a ponadto strumień powietrza, np. z wentylacji nawiewnej nie może być skierowany bezpośrednio na stanowiska pracy. Świeże powietrze doprowadzane do stanowisk pracy powinno być zasysane z miejsc, w których nie jest zanieczyszczone.
Wentylację mechaniczną należy stosować w budynkach wysokich (ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie) i wysokościowych (powyżej 55 m nad poziomem terenu) oraz w innych budynkach, w których zapewnienie odpowiedniej jakości środowiska wewnętrznego nie jest możliwe za pomocą wentylacji grawitacyjnej. Dokumentem, który podaje bardziej szczegółowe informacje dotyczące wentylacji w budynkach szkolnych jest norma PN-B-03430:1983/Az3:2000.
dr Anna Oleszak - Wyższa Szkoła Humanistyczna TWP w Szczecinie
Podstawa prawna
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: DzU 2003 nr 169, poz. 1650 ze zm.); Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (DzU 2003 nr 6, poz. 69 ze zm.); Norma PN-B-03430:1983/Az3:2000 Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej.
Fragment artykułu pochodzi z listopadowego numeru "Monitora Administracyjno-Gospodarczego".
POLECAMY:
Kontrola zwolnień lekarskich w szkole