start

Podstawowe zasady związane z usprawiedliwianiem nieobecności w pracy zostały opracowane w rozporządzeniu MPiPS w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy. Sposób oraz terminy usprawiedliwiania nieobecności w pracy przez pracowników pracodawca powinien określić w regulaminie pracy.

Należy pamiętać, że regulacje wewnętrzne nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy prawa pracy. Pracodawca, który nie ma obowiązku wprowadzania regulaminu pracy, powinien poinformować pracownika na piśmie w ciągu 7 dni od zatrudnienia o przyjętym sposobie usprawiedliwiania nieobecności w pracy, zgodnie z art. 29 § 3 Kodeksu pracy.

Pracownik powinien uprzedzić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności, jeśli może ją przewidzieć. W nagłych sytuacjach, gdy zaistnieją przyczyny uniemożliwiające stawienie się do pracy, pracownik ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić o tym fakcie pracodawcę.

 
Niezwłoczne zawiadomienie pracodawcy oznacza, że powinno ono nastąpić najpóźniej drugiego dnia nieobecności w pracy, zgodnie z § 2 ust. 2. rozporządzenia w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy.

Pracownik powinien powiadomić pracodawcę o przyczynie swojej nieobecności osobiście lub przez inną osobę, telefonicznie lub za pośrednictwem innego środka łączności, np. pocztą. W regulaminie pracy należy określić sposób oraz osobę bądź komórkę organizacyjną, którą pracownik informuje o nieobecności.

Zgodnie z art. 62. ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ubezpieczony jest zobowiązany dostarczyć pracodawcy zaświadczenie lekarskie nie później niż w ciągu siedmiu dni od daty jego otrzymania. Niedopełnienie tego obowiązku spowoduje obniżenie o 25% wysokości zasiłku przysługującego za okres od ósmego dnia orzeczonej niezdolności do pracy do dnia dostarczenia zaświadczenia lekarskiego, chyba że dostarczenie zaświadczenia lekarskiego nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika. Należy pamiętać, że okres siedmiu dni dotyczy tylko dostarczenia zaświadczenia lekarskiego, a nie powiadomienia pracodawcy o nieobecności.

W przypadku wysłania zwolnienia lekarskiego pocztą do pracodawcy liczy się data stempla pocztowego, a nie data otrzymania przesyłki. Zatem pracownik, który nie może podjąć pracy z powodu choroby, powinien niezwłocznie powiadomić o tym fakcie pracodawcę. Nie poinformowanie pracodawcy przez pracownika o nieobecności w pracy w przyjęty w regulaminie sposób oraz w niezwłocznym terminie może stanowić podstawę do wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec pracownika. W takiej sytuacji pracodawca może nałożyć na pracownika karę porządkową.

Należy jednak pamiętać, że niedotrzymanie przez pracownika terminu na powiadomienie pracodawcy o przyczynie nieobecności może być usprawiedliwione np. ciężką chorobą i brakiem domowników, którzy mogliby zawiadomić pracodawcę o zaistniałej sytuacji. Przed wyciągnięciem konsekwencji służbowych pracodawca powinien wysłuchać pracownika i upewnić się, co spowodowało niedotrzymanie terminu do powiadomienia o przyczynie nieobecności.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 grudnia 1997 r. (I PKN 416/97, OSNP 1998/20/596) podkreślił, że nieusprawiedliwienie w terminie nieobecności i opuszczenie pracy bez usprawiedliwienia stanowią odmienne rodzajowo naruszenia obowiązków pracowniczych. Wobec tego pracownikowi, który nie zawiadomił pracodawcy o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności w terminie, jednak później usprawiedliwił tę nieobecność, pracodawca nie może postawić zarzutu opuszczenia pracy bez usprawiedliwienia.

Małgorzata Kucharska - specjalista ds. kadr w Dzielnicowym Biurze Finansów Oświaty

Podstawa prawna
Ustawa z 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jedn. Dz.U. 1998 nr 21, poz. 94, ze zm.); Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. 2010 nr 77 poz. 512 ze zm.); Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz.U. 1996 nr 60 poz. 281 ze późn. zm.).

Artykuł pochodzi z publikacji "Sekretariat Szkoły".

POLECAMY:

Akta osobowe pracownika

Edukacja zdrowotna w szkole