start

Artykuł pochodzi z Magazynu Dyrektora Szkoły Sedno
 

Skąd na świecie wzięło się zapotrzebowanie na coaching?

Z nieograniczonych możliwości wyboru. Dziś społeczeństwo ma otwartą strukturę stratyfikacyjną, co oznacza, że pochodzenie nie warunkuje naszej przyszłości. Poprzez powszechność edukacji i łatwy dostęp do globalnych zasobów wiedzy człowiek może sam decydować, co chce w życiu robić. I nie zawsze wie, co wybrać. Dopiero jak spotyka się z drugą osobą, która jest dla niego lustrem, może spojrzeć w przyszłość i zdecydować, dokąd zmierza, by być szczęśliwym.

Dawniej ludzie wzorowali się na autorytetach. Czy dziś ich już nie ma?

Są, ale inne. Zresztą zmieniły się nie tylko autorytety, ale również niektóre paradygmaty. Na przykład dawnej podstawowym celem biznesu był zysk, a dziś to już nie jest takie oczywiste. Coaching jest dużym wsparciem dla zmiany, bo choć z natury boimy się tego, co nowe, to chcemy to nowe jakoś zagospodarować, wykorzystać.

Boimy się, że trudno będzie nam się odnaleźć, że zostaniemy w tyle albo - co gorsza - zostaniemy sami?

Coaching daje obecność i uważność na drugą osobę. Dawniej to samo dawały przyjaźnie, jednak wiele z nich ma dziś powierzchowny

charakter. Przyjaźń zresztą różni się zasadniczo od coachingu, bo jest to relacja całościowa, a coaching aktywizuje tylko wybrane obszary i w określonym czasie. Nawet rodzina i relacje rodzinne mają dziś inny wymiar niż 50 lat temu. W pewnym sensie można powiedzieć, że coaching wypełnia lukę, jaka wytworzyła się pod wpływem zmian społecznych.

Wydaje się, że dawniej coachem był dobry nauczyciel…

To jest trochę inna relacja. Dobry nauczyciel czy mistrz często angażowali się w rozwój ucznia, wspierali go, jednak bardzo rzadko mówili uczniowi, że to on jest swoim mistrzem i to on ponosi pełną odpowiedzialność za swoje wyniki. Nauczycielowi płaci się za to, że wie, jak, i za to, że przekazuje swoją wiedzę. Coach nie musi wiedzieć, jak. On nie udziela rad. On tworzy tylko miejsce, by uczeń sam znajdował odpowiedzi. Nauczyciel może oczywiście stosować techniki coachingowe, ale najpierw musi się wyzbyć pewnych własnych cech. W tej dyscyplinie fundamentalne założenie jest takie, że wszyscy ludzie są w porządku, są kompletni i wszystko, czego potrzebują, mają w sobie. Nie trzeba ich zmieniać, tylko pomóc im rozwinąć to, co już mają. Tu nie ma kontekstu naprawiania (…)

Całą rozmowę Ewy Barlik z dr Lidią D. Czarkowską, dyrektorem Centrum Coachingu ALK, znajdziecie w najnowszym numerze Magazynu Dyrektora Szkoły Sedno 2/2011.

Coaching wykorzystuje się też do budowania zespołów…

Jeśli zespół nie jest zintegrowany, trzeba go wziąć na wyjazd integracyjny. Jeśli w zespole brak wiedzy, trzeba jego uczestników wysłać na szkolenie. Z kolei coaching zespołowy jest bardzo specyficzną metodą pracy z całym zespołem jak z jednym organizmem. Nieważne są pojedyncze osoby, ale zespół jako całość. On ma mieć wspólne cele i umieć podporządkować im wszystko.

Z jakimi problemami musi się zmierzyć coaching?

Coaching nie jest nastawiony na problem, ale na możliwość. Może się okazać, że w określonej sytuacji to nie jest najlepsza metoda, bo osoba potrzebuje np. terapii. Coaching jest z założenia dla osób, które sobie radzą i nie mają zaburzeń psychospołecznych.

Kto nie może być coachem?

Coach pracuje sobą jako narzędziem, dlatego ktoś, kto nie jest sprawny w działaniu, nie żyje w zgodzie z wyznawanymi wartościami, nie jest spójny z tym, co głosi, nie rozwija się - nie może być coachem.

A może coachingu należałoby uczyć w szkole?

Widzę taką możliwość w ramach zajęć przygotowujących do życia w rodzinie czy w społeczeństwie. Taki trening coachingowego podejścia mógłby być bardzo pożyteczny, jak np. treningi kreatywności. W końcu nikomu by nie zaszkodziło, gdyby odkrył drzemiące w nim talenty i potrafił wybrać najlepszą dla siebie ścieżkę.

Trudny uczeń dziś najczęściej trafia do psychologa. A może powinien trafić do coacha?

Psychoterapia poszukuje przyczyn zachowania, pyta, dlaczego uczeń zachowuje się tak, a nie inaczej, i skąd się to wzięło. Coaching pyta,

po co on to robi, co mu to daje i czy inaczej może zaspokoić swoje pragnienia, bardziej w zgodzie ze sobą i z otoczeniem. Coaching zakłada, że każdemu zachowaniu przyświecają dobre intencje. Nawet jeśli ludzie robią złe rzeczy, to często chcą przez to osiągnąć coś dobrego, tylko nie wiedzą, jak to zrobić inaczej. Z dziećmi też można pracować metodą coachingową, nastawiając się bardziej na ich możliwości, a mniej na problemy.

Czy warto zatrudniać coachów jako pomoc w wychowywaniu dzieci?

Tylko po co? Coach nie zastąpi relacji z najważniejszymi osobami w życiu dziecka, czyli z rodzicami, rodziną.
W najlepszej uczelni biznesowej w Polsce stworzyła Pani Centrum Coachingu. Jak ta dyscyplina rozwija się naukowo?
Zatrudniamy siedmiu pracowników naukowych, stale współpracujemy z grupą ekspertów, mamy prawie stu absolwentów naszych studiów podyplomowych, przygotowujemy publikacje, konferencje naukowe. W tym roku w styczniu odbyła się II Międzynarodowa Konferencja Coachingu z udziałem 30 prelegentów. W Akademii Leona Koźmińskiego powstają trzy doktoraty na ten temat. Prowadzone na świecie badania wykazują, że perspektywy są dobre.

Rozmawiała Ewa Barlik.
 

Artykuł pochodzi z Magazynu Dyrektora Szkoły Sedno